علائم بیش فعالی(ADHD) در کودکان چیست و چه درمان هایی دارد؟

0

بیش فعالی (ADHD) یک اختلال روانپزشکی شایع در کودکان می باشد. این اختلال به معنای شلوغی، بی قراری و ناآرامی در کودکان بوده و دارای شاخصه های تشخیصی بسیار زیادی می‌باشد. تشخیص زودهنگام بیش فعالی بسیار اهمیت داشته و در صورت عدم تشخیص و درمان به موقع، این اختلال تبدیل به یک عارضه و اختلال دیگر شده و مقاوم به درمان می گردد. متأسفانه با گسترش فضای مجازی، اینترنت و عمومی شدن واژه ها و تعابیر تخصصی گوناگون مانند مباحث روان شناسی در بین عموم مردم جامعه، تمامی شلوغی ها، هیجانات و شیطنت های دوران کودکی به بیش فعالی تعبیر شده و متأسفانه یکی از باورهای ناصحیح در بین والدین و اطرافیان کودک می باشد. باید توجه داشت کودک سالم احتیاج به بازی، شیطنت و کنجکاوی های دوران کودکی داشته و هیچ یک از این موارد مذکور در حد معمول و معقول، بیش فعالی تلقی نمی گردد.

بیش فعالی(ADHD) در کودکان چیست وچه علائمی دارد؟

بیش فعالی(ADHD) در کودکان چیست وچه علائمی دارد؟

بیش فعالی به مجموعه ای از علائم مختلف در کنار ناآرامی، بی قراری و شلوغی های کودک گفته می شود که دارای مجموعه ای از علائم بالینی مشخص می باشد. این علائم عبارتند از:

  • شلوغی و ناآرامی های بیش از اندازه
  • عدم توجه و تمرکز در تمامی امور
  • ناآرامی و بی قراری در نشستن
  • گم کردن اشیاء و وسایل
  • عدم سازماندهی امور و کارهای شخصی
  • ناشکیبایی در رعایت نوبت

بنا بر نظر اکثر روانشناسان صاحب نام، داشتن ۳ مورد از موارد زیر به منظور تشخیص Attention Deficit Hyperactivity Disorder کافی بوده و کودکی با این علائم بیش فعال نامیده می شود. باید توجه داشت پیش آگهی های این اختلال از سنین ۲ سالگی آغاز شده و در سنین ۵ تا ۶ سالگی قابل تشخیص و درمان می باشد. انواع بیش فعالی در کودکان در ۳ گروه جای گرفته و دارای ویژگی های مختلفی می باشد.

بیش فعالی نوع یک

در این نوع از ADHD، کودک تنها نشانه های تکانش گری (ناآرامی ، شلوغی و کنجکاوی های بیش از اندازه) داشته و هیچ مشکلی مبنی بر عدم توجه و آگاهی در این کودکان مشاهده نمی شود. این کودکان در ورود به مهدکودک، پیش دبستانی و مدرسه بسیار موفق بوده و مشکل خاصی  در انجام تکالیف درسی نخواهند داشت. تنها مشکل پیش رو با این کودکان، مشکلات ارتباطی کودک با والدین و همسالان می باشد. باید توجه داشت این نوع از بیش فعالی به سهولت قابل درمان بوده و در اواخر دوره کودکی از بین خواهد رفت.

بیش فعالی نوع دو

در این نوع از ADHD، کودک کاملاً آرام بوده و هیچگونه علامت تکانش گری نداشته و تنها مشکل پیش رو، مشکل عدم توجه و تمرکز در کودک می باشد. متأسفانه این نوع بیش فعالی به دلیل نداشتن فاکتورهای تکانش گری در کودکان خیلی دیر توسط والدین شناخته شده و دیرتر درمان می شود. کودکان دارای این اختلال در ورود به مهدکودک، پیش دبستانی و مدرسه به شدت مشکل داشته و در یادگیری بسیار کند و ضعیف می باشند.

بیش فعالی نوع سه

این نوع ازADHD را بیش فعالی مرکب نیز می نامند که شیوع بیشتری در جمعیت کودکان داشته و علائم بالینی آن ترکیبی از علامت های بیش فعالی نوع یک و نوع دو می باشد و کودک دارای تکانش گری های فراوان و نقض توجه و تمرکز بوده و به شدت در یادگیری و روابط میان فردی خود دچار مشکل می گردد.

بیش فعالی(ADHD) در کودکان چیست وچه علائمی دارد؟-۱

دلایل ایجاد کننده بیش فعالی در کودکان

تحقیقات بسیار زیادی در این زمینه نشان داده است، ژنتیک و مشکلات ژنتیکی یکی از دلایل اصلی در بروز این اختلال بوده و اکثر کودکان مبتلا به این اختلال روانپزشکی، در انواع مختلف آن دارای سابقه خانوادگی ابتلا به این عارضه می باشند. گفته می شود استرس های شدید دوره بارداری تأثیرات مستقیمی در ابتلا به ADHD در کودکان داشته و تغذیه نامناسب مادر نیز می تواند ریسک ابتلا به این اختلال را افزایش دهد. ابتلا به بیماری های ویروسی و عفونی در این دوره بسیار خطرناک بوده و از ریسک فاکتورهای اصلی به شمار می آید. آب و هوا و شرایط زندگی مادر در دوران بارداری نقش بسیار مهمی در ابتلا کودک به این اختلال داشته و گفته می شود آلودگی آب و هوا و وجود آلاینده هایی مانند سرب در آب و هوا بسیار خطرناک بوده و ریسک ابتلا به نقص توجه پس از تولد را افزایش می دهد. سبک تربیتی ناصحیح والدین با کودکان یکی دیگر از عوامل مؤثر در بروز بیش فعالی کودکان پس از تولد بوده و از جمله فاکتورهای بسیار مهم و قابل توجه محققین در این زمینه می باشد.

دلایل ایجاد کننده بیش فعالی در کودکان

درمان های بیش فعالی

بیش فعالی دارای چهار خط درمانی مختلف بوده و درمان صحیح و به موقع می تواند از بدتر شدن شرایط جلوگیری نموده و زندگی طبیعی کودک را به او باز گرداند.

درمان های بیش فعالی

خط اول درمان بیش فعالی

خط اول درمان در کودکان بیش فعال با درجات بالا و بسیار شدید مراجعه به روانپزشک و دریافت دارو می باشد. دارو درمانی تنها و مؤثرترین راه درمان در کودکان بیش فعال در درجات شدید بوده و بسیار مؤثر عمل می نماید.

درمان های بیش فعالی-۱

خط دوم درمان بیش فعالی

این خط از درمان توسط روانشناس انجام گرفته و شامل آموزش های والدگری می باشد. در این خط از درمان جلسات مشاوره با والدین کودک بیش فعال برگزار شده و نحوه ارتباط و برخورد صحیح توسط والدین با کودکان به والدین آموزش داده می شود. جلسات بعدی مشاوره در این خط از درمان سعی در تقویت مهارت گوش دادن و تمرکز کودک بیش فعال داشته و از روش های متفاوت به منظور افزایش قدرت تمرکز کودک استفاده می شود.

درمان های بیش فعالی-۳

خط سوم درمان بیش فعالی

در این خط درمانی از بازی درمانی استفاده شده و با استفاده از جلسات مختلف و کمک گرفتن از بازی های فکری، نقاشی و داستان به افزایش قدرت تمرکز و توجه کودک پرداخته می شود.

درمان های بیش فعالی-۴

خط چهارم درمان بیش فعالی

در این خط درمانی تحت نظر روانپزشک و یک تکنیسین با تجربه از دستگاه نوروفیدبک استفاده می شود. تاکنون هیچ تحقیقاتی عوارض جانبی و یا مشکلی ناشی از نوروفیدبک را گزارش نکرده اند. در هنگام استفاده از این دستگاه یک الکترود به بخش مرکزی سر و دو الکترود به گوش های کودک متصل شده و با استفاده از افزایش دادن سیگنال های مغزی کودک، قدرت تمرکز و توجه در او تقویت می گردد.

مطالعه این مقالات را به شما توصیه می کنیم:

بهترین غذاهای مقوی برای کودکان کم وزن

انواع بازی های فکری و تاثیر آن ها بر جسم و روان کودکان

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.